Zakochujesz się nie w nim, ale w bezpiecznej przystani, którą wydaje się być, lub w namiętnej historii, którą możesz z nim przeżyć.
Pierwsze kilka miesięcy spędzasz na radosnym przypisywaniu nieistniejących cech swojemu partnerowi i to jest normalne, donosi .
Ale kiedy iluzje zderzają się z rzeczywistością, wiele osób decyduje się być złym na osobę, która nie spełnia ich fantazji, zamiast cieszyć się z tego, kim naprawdę jest. Te projekcje są często nieświadomymi obciążeniami z dzieciństwa, książek lub przeszłych doświadczeń.
Zdjęcie: Pixabay
Szukamy w drugiej osobie tych cech, których kiedyś nam brakowało: niezawodności, podziwu, bezwarunkowej akceptacji. I zamiast pracować nad znalezieniem tych cech w sobie, wymagamy ich od naszego partnera i jesteśmy rozczarowani, gdy on lub ona okazuje się być zwykłą osobą z własnymi deficytami.
Psychologowie twierdzą, że moment rozczarowania jest kluczem do przejścia w dojrzały związek. Albo zaczniemy dostrzegać i doceniać prawdziwą, choć nieidealną osobę, która stoi przed nami, albo będziemy kontynuować związek z jej wyimaginowanym sobowtórem, skazując się na chroniczne niezadowolenie.
Druga ścieżka prowadzi do ślepego zaułka urazy i wzajemnych pretensji. Eksperci zalecają praktykowanie „ciekawości zamiast oczekiwania”.
Zamiast mentalnej listy „on powinien”, spróbuj być naprawdę ciekawy: „Jaki on jest? Co lubi? Czego się boi?”.
Ta zmiana w skupieniu przekształca partnera z postaci w scenariuszu we współautora wspólnej, nieprzewidywalnej historii. Najtrudniejsze do odpuszczenia są projekcje związane z leczeniem naszych ran.
Nikt nie jest zobowiązany do bycia naszym wybawcą lub terapeutą. Nakładając ten ciężar na związek, nie tylko odczłowieczamy naszego partnera, ale także zrzekamy się odpowiedzialności za własne uzdrowienie, oddając całą władzę nad naszym szczęściem innej osobie.
Osobistym doświadczeniem wielu osób jest to, że najgłębsze więzi powstają, gdy fornir zakochania w końcu znika. Prawdziwe cechy wyłaniają się przez to i wtedy właśnie decyduje się najważniejsza rzecz: czy lubisz tę prawdziwą osobę, z jej szczególnym śmiechem, dziwnymi nawykami i wyjątkowym spojrzeniem na świat.
Obniżenie stopnia oczekiwań nie polega na zgodzeniu się na cokolwiek. Chodzi o jasne rozróżnienie: oto moje podstawowe granice i potrzeby, a oto moje fantazje i niespełnione marzenia, które nie powinny wisieć na ramionach ukochanej osoby.
Tych pierwszych trzeba bronić, tych drugich z wdziękiem odpuszczanie. Kiedy przestajesz rzutować, w związku pojawia się niesamowita lekkość.
W końcu możesz się zrelaksować i być sobą, wiedząc, że jesteś widziany, a nie wymyślony obraz. I dajesz tę samą wolność drugiej osobie. To właśnie w tej przestrzeni wzajemnej autentyczności rodzi się to, co należy nazwać miłością.
Czytaj także
- Dlaczego potrzebujemy rytuałów, aby pożegnać się z przeszłymi związkami: jak prawidłowo zamknąć drzwi, aby otworzyć nowe
- Dlaczego powtarzamy błędy naszych rodziców w miłości: jak skrypty rodzinne rządzą naszymi wyborami
