Obiecaliśmy sobie, że nigdy nie będziemy krzyczeć na nasze dzieci ani odwracać się chłodno w kłótni jak mama lub tata.
Ale w krytycznym momencie łapiemy się na tym, że wypowiadamy te same frazy, stosując te same manipulacje, donosi korespondent .
Skrypt rodzinny to nie tylko wspomnienie, to program zaszyty w naszych algorytmach behawioralnych. Uczymy się kochać, obserwując pierwszą parę w naszym życiu – naszych rodziców.
Zdjęcie: Pixabay
Ich wzorzec komunikacji, radzenia sobie z konfliktami i okazywania czułości staje się dla nas nieświadomą normą. Nawet jeśli był dysfunkcyjny, jest postrzegany jako „jedyna możliwa” miłość i jesteśmy przyciągani, by go odtworzyć.
Psychologowie nazywają to zjawisko „wymuszonym powtarzaniem”. Nieświadomie wybieramy partnerów, którzy emocjonalnie przypominają nam ważnych dorosłych z naszego dzieciństwa, próbując „naprawić” starą traumę, aby odegrać ją z innym zakończeniem.
Częściej jednak otrzymujemy powtórkę niż korektę. Na przykład córka apodyktycznej matki może podświadomie szukać podobnie dominującego partnera, mając nadzieję, że w końcu zdobędzie jego aprobatę i wygra.
Syn zdystansowanego ojca może wybierać emocjonalnie niedostępne kobiety, starając się dotrzeć do kogoś, do kogo nie mógł dotrzeć jako dziecko. To wyczerpująca pogoń za duchem.
Rozpoznanie tego mechanizmu jest pierwszym i najważniejszym krokiem do wolności. Musisz szczerze przeanalizować, jakie wzorce odziedziczyłeś.
Czy wyciszasz konflikty jak twoja matka? A może wybuchasz z byle powodu, jak twój ojciec? Czy postrzegasz swojego partnera jako rodzica, czekającego na ratunek lub aprobatę?
Eksperci w dziedzinie terapii rodzinnej zalecają sporządzenie własnego „genogramu rodzinnego” – diagramu znaczących relacji w rodzinie, odnotowując powtarzające się scenariusze: rozwody, niewierności, zahamowania emocjonalne. Pomaga to dostrzec nie osobistą tragedię, ale systemowy wzorzec, który można przełamać.
Osobiste doświadczenia osób, które wykonały tę pracę pokazują, że moment objawienia może być zarówno gorzki, jak i wyzwalający. Uświadamiasz sobie, że twoja wściekłość lub lodowate milczenie nie są twoją esencją, ale wyuczonym językiem.
A ponieważ jest wyuczony, możliwe jest nauczenie się nowego, bardziej ekologicznego dla ciebie i twojego partnera. Ta praca wymaga czasu i często pomocy psychologa.
Ale rezultat jest tego wart – zyskujesz możliwość budowania relacji nie na podstawie traum i deficytów z dzieciństwa, ale z dorosłej, świadomej pozycji. Przestajesz być marionetką starego programu i zaczynasz pisać własny scenariusz.
Przerwanie błędnego koła jest najodważniejszym aktem miłości wobec siebie, partnera i przyszłych dzieci. Dajesz im inne dziedzictwo – nie zestaw ran, ale przykład zdrowego przywiązania. Jest to być może najbardziej znacząca transformacja, jakiej może dokonać człowiek.
Czytaj także
- Jak odległość sprawdza uczucia pod kątem siły: dlaczego separacja może być nie wrogiem, ale sprzymierzeńcem
- Dlaczego śmiech skleja związki lepiej niż kłótnie: jak humor staje się niewidzialną ramą dla pary
