W szalonym tempie życia często przełykamy lunch, wpatrując się w ekran, nie zauważając nawet smaku jedzenia.
Tymczasem sygnał sytości z żołądka do mózgu idzie około 20 minut, a jeśli poradzisz sobie z talerzem w dziesięć, twój mózg po prostu nie będzie miał czasu, aby zdać sobie sprawę, że jesteś już pełny, donosi korespondent .
Szybkie jedzenie prowadzi do mechanicznego przejadania się: jesz więcej niż potrzebujesz, aby zaspokoić głód, po prostu dlatego, że nie dajesz sobie czasu na przerwę i ocenę. Ciężkość żołądka i senność po południu są często konsekwencją nie składu posiłku, ale szybkości, z jaką jest spożywany.
Zdjęcie:
Zaczęliśmy od prostej zasady: odkładaj widelec na stół po każdym kęsie i przeżuwaj co najmniej 20 razy. Przez pierwsze kilka dni wydawało się to boleśnie powolne, ale wkrótce okazało się, że jem połowę mojej zwykłej porcji i nie czuję się ciężki, ale przyjemnie nasycony.
Powolne żucie jest pierwszym i krytycznym etapem trawienia, w którym enzymy ślinowe zaczynają rozkładać węglowodany. Połykanie jedzenia w kawałkach nakłada całą pracę na żołądek, utrudniając mu wykonywanie swojej pracy i pogarszając wchłanianie składników odżywczych.
Kubki smakowe również potrzebują czasu, aby rozpoznać niuanse smakowe i przekazać sygnały przyjemności do mózgu. Kiedy jesz powoli, czerpiesz więcej satysfakcji z mniejszej ilości jedzenia, ponieważ w pełni przeżywasz doznania zmysłowe.
Świadomie zatrzymaj się w połowie posiłku, aby wziąć łyk wody i zadać sobie pytanie: „Czy nadal jestem głodny?” – przełamuje automatyzm. Często okazuje się, że głód jest już zaspokojony i nie ma potrzeby kontynuowania jedzenia, to tylko nawyk i smak jedzenia popychają nas dalej.
Umiejętność ta jest szczególnie przydatna w sytuacjach, w których jedzenie pełni rolę tła – w bufetach, na przyjęciach czy podczas oglądania seriali. Zwalniając, przestajesz jeść „automatycznie” i zaczynasz dokonywać świadomego wyboru, czy chcesz wziąć kolejną porcję. sofa.
Tempo jedzenia wpływa nawet na poziom glukozy we krwi: gwałtowny skok po szybkim posiłku węglowodanowym wywołuje równie gwałtowny spadek i szybki powrót głodu. Powolne, równomierne posiłki pomagają utrzymać stabilny poziom energii.
Nawyk powolnego jedzenia jest darem nie tylko dla układu trawiennego, ale także dla układu nerwowego. Przekształca jedzenie z rutynowego tankowania w mały codzienny rytuał dbania o siebie, który uczy słuchania swojego ciała i szanowania jego sygnałów.
Przeczytaj także
- Jak siła woli prowadzi do załamań: paradoks kontrolowania zachowań żywieniowych
- Jak mózg oszukuje nas w supermarkecie: neuromarketing, który napędza Twój wózek
